Wojciech Jaruzelski

Urodził się 6 grudnia 1929 roku w Warszawie, a wychowywał się na Pokuciu, w Załuczu Górnym. Był młodszym synem Heleny z domu Koneckiej i Zbigniewa Jaruzelskiego (polskiego oficera w stopniu podporucznika odznaczonego Krzyżem Virtuti Militari za udział w 1920 roku w bitwie z bolszewikami pod Łopatynem). Czas sielskiego dzieciństwa spędzonego na Kresach Wschodnich brutalnie przerwał wybuch wojny. W wieku dwunastu lat stracił ojca, którego bolszewicy wywieźli do Swierdłowska i tam w 1941 roku zamordowali. Okupację przeżył w Krakowie, gdzie jako kilkunastoletni chłopak i członek Szarych Szeregów przeszedł przez gestapowskie śledztwo. Do Dzierżoniowa przyjechał w lipcu 1945 roku. Został uczniem Gimnazjum i Liceum im. Jędrzeja Śniadeckiego i razem z bratem Andrzejem i kuzynem Zbigniewem Cybulskim współorganizował VI Dolnośląską Drużynę Harcerzy im. Romualda Traugutta. W 1948 roku, za działalność w Związku Harcerstwa Polskiego, przeszedł przez więzienie UB we Wrocławiu. Ukończył Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego w dzierżoniowskich szkołach. Najdłużej, bo blisko 30 lat, związał się z II Liceum Ogólnokształcącym. W latach 1960–1971 pełnił funkcję metodyka wychowania fizycznego w Wydziale Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Dzierżoniowie, a w latach 1972–1975 funkcję wizytatora i metodyka przysposobienia obronnego w Wydziale Oświaty, Wychowania, Kultury Fizycznej i Turystyki Urzędu Powiatowego. W środowisku lokalnym znany był również jako instruktor i trener sekcji pływackiej. Od września 1980 roku włączył się aktywnie w tworzenie struktur „Solidarności” w oświacie dzierżoniowskiej. Był wiceprzewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w II Liceum Ogólnokształcącym, a potem, od października 1980, wiceprzewodniczącym Międzyszkolnego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty i Wychowania Ziemi Dzierżoniowskiej. W styczniu 1981 roku wybrano go do składu Okręgowej Komisji Pracowników Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” oraz do reprezentowania pracowników oświaty Ziemi Dzierżoniowskiej na Walnym Zebraniu Wyborczym Delegatów Regionu Wałbrzyskiego. Po wprowadzeniu stanu wojennego współtworzył podziemną Tymczasową Okręgową Komisję Oświaty. W latach 1982-1989 kolportował książki drugiego obiegu, nielegalną prasę i ulotki, zbierał składki związkowe i środki pieniężne na pomoc osobom represjonowanym. Od roku 1883 był aktywnym członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej, a potem, od roku 1984, Duszpasterstwa Ludzi Pracy. W swoim mieszkaniu gościł prelegentów, którzy występowali z wykładami w salach katechetycznych dzierżoniowskich parafii. Między innymi za sprawą jego zaangażowania lokalna opozycja miała kontakt z wrocławskim środowiskiem naukowym. W roku 1989 wszedł do składu Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” Ziemi Dzierżoniowskiej. Aktywnie pomagał w kampanii wyborczej do parlamentu, a potem do lokalnego samorządu. W latach 1989–1998 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Międzyzakładowej Pracowników Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” Ziemi Dzierżoniowskiej, a potem skarbnika. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1975), Medalem za Zasługi dla Miasta Dzierżoniowa (2005) oraz medalem „Niezłomni” (2012). Zmarł 20 sierpnia 2012 roku.