Jan Kozakowski

Urodził się 28 stycznia 1937 roku w kolonii Pietraszuńce (powiat lidzki, województwo nowogródzkie II RP). Był czwartym z kolei, spośród pięciorga rodzeństwa, dzieckiem Edmunda i Stanisławy z domu Lubianiec. Pochodził z zamożnej rodziny. Jego rodzice posiadali duże gospodarstwo i ziemię orną. Podczas wojny ojciec był w partyzantce Armii Krajowej. 1946 roku, w obawie przed represjami sowieckimi, opuścił Nowogródczyznę. Wyjechał do Polski, gdzie ukrywał się w Olsztynie pod zmienionym nazwiskiem. Sześć lat później Jan Kozakowski wraz z matką i rodzeństwem został deportowany do południowego Kazachstanu. Tam w niewolniczych warunkach pracował na rzecz kołchozu o nazwie „Bolszewik”. Ukończył szóstą i siódmą klasę Szkoły Średniej „Pobieda” w Kirowie i rozpoczął naukę w Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Kapłan Biegu. W 1956 roku, w ramach „drugiej repatriacji”, wraz z rodziną wrócił do Polski. Zdobył średnie wykształcenie zawodowe i osiedlił się w Pieszycach, gdzie do emerytury pracował w Fabryce Zegarów, przechodząc kolejne etapy awansu od robotnika do mistrza. Zaangażował się w działalność Związku Sybiraków Ziemi Dzierżoniowskiej, gdzie do dzisiaj jest cenionym członkiem.