Ludwik Omyła

Urodził się w 1936 roku w Trybuchowej (województwo tarnopolskie, powiat brzeżański II RP) jako drugi syn Marii i Józefa Omyłów. 10 lutego 1940 roku wraz z rodzicami i bratem został deportowany do Krasnojarskiego Kraju (rejon abański). W roku 1943 Józef Omyła wstąpił do armii Berlinga. Od tego czasu jego dalsze losy pozostały nieznane. Po zakończeniu wojny rodzina opuściła miejsce deportowania i przeniosła się na teren Ukraińskiej SRR (obwód woroszyłowgradzki, rejon popasniański). Wiosną 1946 roku przyjechała do Polski. Zamieszkała na Dolnym Śląsku we wsi Kiełczyn, gdzie objęła poniemieckie gospodarstwo. Ludwik Omyła ukończył szkołę powszechną w Tuszynie i podjął edukację na poziomie szkoły zawodowej. W roku 1967 zamieszkał w Dzierżoniowie. Pracował w kamieniołomach w Strzeblowie, a następnie w Dolnośląskiej Fabryce Krosien w Dzierżoniowie. Obecnie przebywa na emeryturze. Należy do Związku Sybiraków.